Ostatni wieczór

Pati cicho chrząknęła wchodząc do sali. Na ten dźwięk siedząca przy łóżku kobieta szybko odwróciła głowę, lecz po krótkim czasie wróciła do poprzedniej pozycji i zaczęła kontynuować rozmowę ignorując 15-latkę.
Michał zauważywszy swoją dziewczynę uśmiechnął się jedynie dyskretnie do niej.
- Kto to? - spytała po chwili.
- To jest moja była dziewczyna, a to Zuzia. - pokazał na malutką dziewczynkę. - moja córka. - dodał
- Żegnam. - odrzekła Pati odwracając się na pięcie i wychodząc z sali. Zaczęła biec. Szybkość sprawiła, że łzy napłynięte do jej oczy zaczęły powoli ściekać po jej policzkach. Wybiegła z szpitala. Wtem zrozumiała, że nie ma już pieniędzy, a więc wyjęła telefon i była zmuszona zadzwonić do ojca.
- Cześć tato. Jesteście już w domu?
- Tak. A ty?
- ja jestem w szpitalu. - powiedziała skruszonym głosem
- O mój boże. W którym? Co się stało?
- Miłosierdzia ale..
- Już tam z matką jedziemy! - przerwał jej ojciec i szybko się rozłączył.
Pati ruszyła ramionami i usiadła na zielonej ławce. Spojrzała w okna szpitalne i ujrzała postać Filipa strojącego w oknie, a po chwili głośne biegnięcie z drugiej strony, więc odwróciła głowę. W jej stronę biegła znana już dziewczyna. 15-latka wstała.
- Ty szmato! - podbiegła do niej
- Niee... szmaty nie w tym pomieszczeniu. - odpowiedziała spokojnie gimnazjalistka
- Zamknij lepiej mordę i posłuchaj. - zbliżyła się do jej twarzy - nie masz prawa kontaktować się w Michałem. Jesteśmy rodziną a ty się w to nie wpierdalaj.
Pati uśmiechnęła się jedynie złowrogo. Ta sytuacja ją nieźle rozbawiła.
- Z czego się cieszysz?
- Bo chyba Ci dziecko ucieka. - uśmiechnęła się i skierowała wzrok na trawę po której raczkowała dziewczynka.
- Zuzia! - krzyknęła matka dziecka.
Pati słysząc nadjeżdżający samochód podeszła do krawężnika i wsiadła w niego.
- Boże! Pati. To ty nie leżysz w szpitalu? - spytała matka.
- Nie?
- To co nas straszysz! - wrzasnął Jerzy
 - A czy ktoś mi dał dojść do słowa? - spojrzała na rodziców, po czym włożyła słuchawki w uszy i zaczęła cicho śpiewać pod nosem.
- Nie wiedziałam córciu, że tak ładnie śpiewasz. - spojrzała na nią mama.
- E tam. - odpowiedziała wyciągając słuchawki z uszu. 
- Myślę, że powinnaś pójść do jakiegoś programu telewizyjnego. Może ten.. o jak to się nazywa.. Faktory to..
- X Factor - poprawiła go
- No!
- Coś ty. Nie miałabym szans. Nie tu, w Anglii.
- Dlaczego? - spojrzała na nią matka.
- Przestań. Tu sami najlepsi są. Nie miałabym z nimi szans.
- Miałabyś. - uśmiechnęła się do niej mama.
- Nie.
- No to możesz w Polsce spróbować.
- Jak w Polsce skoro jesteśmy w Anglii?
Rodzice spojrzeli na siebie, a po chwili kontynuowali ten temat.
- Idź. Spróbuj. Co Ci szkodzi?
- Nie mam ukończonych 16 lat.
- Za tydzień będziesz mieć. - uśmiechnął się ojciec
- Oj dajcie mi spokój! - krzyknęła i wróciła do słuchanie muzyki.
Nagle w jej uszach rozszedła się melodia "Nothing Like us". Słowa tej piosenki sprawiły, że Pati zaczęła płakać. Widziała przed oczami wszystkie obrazy ze wspólnie spędzonych chwil z Michałem przeplatającymi się z tymi z Kacprem. W jej głowie zrobił się mętlik. Z jednej strony kochała Michała, a z drugiej strasznie zbliżyła się do Kacpra. Wiedziała, że jest dla niego wszystkim. A Michała nigdy nie ma przy niej.
W zamyśleniu minął cały czas drogi powrotnej do domu. 15-latka szybko otarła łzy i wysiadła z samochodu. Powoli poszła do swojego pokoju. Położyła się na łóżku. Z utęsknieniem oglądała każdą cześć swojego ukochanego pokoju. Po chwili usłyszała wibrację w kieszeni. Wyjęła telefon i odblokowała go przesuwając palcem po ekranie. :

Od: Michałem ;**

Kocham tylko Ciebie. Przepraszam, że nie powiedziałem Ci o tym że mam dziecko, ale najzwyczajniej na świecie nie miałem o tym pojęcia. Ale to nie ma żadnego znaczenia bo tylko ty się liczysz. Proszę, nie skreślaj tylu pięknych chwil przez jakiś nie istotny incydent.   Kocham cię myszko.

Dziewczyna uśmiechnęła się i dopowiedziała cicho: Też Cię kocham.
Już brała się za pisanie również pięknego smsa, gdy usłyszała wołanie ojca.
- Pati choć tu na chwilkę!
- Zaraz! - odwrzasnęła nie wiedząc co mu odpisać.
- Nie zaraz tylko już! - odkrzyknął potężnym głosem, który wywołał strach u dziewczyny w skutek czego najszybciej jak mogła znalazła się na dole.
- Usiądź. - powiedziała matka wskazując głową kanapę w salonie.
15-latka posłusznie wykonała rozkaz i cicho czekała.
- Nie podoba nam się twoje zachowanie. Obydwoje z ojcem chcieliśmy Cię wychować na pokorną, miłą dziewczynkę. Przez piętnaście lat sądziliśmy, że nam się to udało. Jednak ostatni czas pokazał, że nie do końca. Myślimy, że to wpływ otoczenia. A konkretnie Michała.
- Dlatego masz zakaz spotykania się z tym chłopcem. - dokończył ojciec
- Ale jak to? Dlaczego?
- Nie ma pytań! Tak postanowione i koniec.
- Jestem z nim od roku i teraz nagle by mnie zmienił? Myślicie?
- Od pobytu u Marii to zauważyliśmy.
- A więc tam a nie tu. Może to Polska mnie zmieniła? Nie wpadliście na to?
- Może. - odpowiedziała matka. - Może nasze zaufanie do ciebie posyłając Cię tam samą.
- Może na pewno. Ale nie macie takiej siły by mi zabronić się kontaktować z moim chłopakiem.
- A mamy.
- Noo.. ciekawe jaką. - dziewczyna zaplotła ręce na piersi i skierowała pytające spojrzenie w kierunku rodziców.
- Przeprowadzamy się do Polski. Masz 2 godziny na spakowanie swoich rzeczy. Dom jest juz sprzedany a twój telefon poprosimy  nam oddać.
- Nie macie prawa! - wrzasnęła oburzona.
- Owszem mamy. Telefon jest kupiony za moje pieniądze, a więc jest mój. - zbliżył się do niej Jerzy i wyciągnął dłoń po telefon.
Pati wyjęła go i spostrzegła nową wiadomość. Szybko ją przeczytała. " Pati, szybko wracaj - Kamil".
Po czym wyłączyła telefon i oddała go ojcu.

Kacper's house:

- Kacper uspokój się! - krzyknął Kamil próbując złapać przyjaciela rozwalającego wszystkie rzeczy w swoim pokoju.
- Spierdalaj!
- To tylko dziewczyna.
- Może dla ciebie. Dla mnie jest wszystkim a ja dla niej niczym. Michaś jest ważny. Ciekawe czy jak ja bym się chciał zabić to by tak od razu tu przyleciała. - mówiąc to zaczął rozrywać wszystkie swoje koszulki.
- Kacper dość! - 14-latek złapał mocno przyjaciela za ubrania i odciągnął rzucając go na łózko. Nie zdążył jednak go puścić i wylądował na nim. Obaj mężczyźni głośno oddychali, ich oczy spotkały a ich usta zaczynały powoli się do siebie zbliżać aż w końcu złączyły się w delikatnym pocałunku.





Hej kochani. Trochę mnie wena opuszcza dlatego notki są tak słabe. Widzę po komentarzach i wejściach że to zauważyliście. Przepraszam że was zawiodłam.
Mam dla was pytanko.
Czy chcielibyście by ten blog pozostał taki jak jest: o normalnych ludziach. Czy może wprowadzić jakąś znaną postać? np. Justina czy Demi. Co wy na to?
Proszę piszcie mi swoje opinie na ten temat a jeśli uważacie to za dobry pomysł to piszcie imię i nazwisko postaci jaką chcecie tu zobaczyć. ;)
Wasza opinia jest dla mnie cholernie ważna. Chce razem z wami pisać tego bloga. <3