Płacz

- Przepraszam. - powiedział Kacper biorąc była piwa.
- Za co? - spytał przygnębiony brat.
- To przeze mnie zerwaliście. - powiedział po chwili wali sam ze sobą.
- Nie. Nie wolno ci tak mówić. - spojrzał na niego 20-latek- to ta suka się przeruchała z moim kumplem.
- Ale to przeze mnie. - krzyknął Kacper
- Możesz już przestać? - spytał - Nie chce o tym gadać. - dodał
- Luz. - odpowiedział 17-latek dopijając piwo. Po chwili zawołał: - jeszcze 4 razy to samo!
- Szalejesz. - uśmiechnął się Emil
- I tak płacisz. - zaśmiał się Kacper
Zanim dostali 2 kolejkę zdążyli już wypić swoje wielkie kufle i zamówić sobie tym razem wódkę.
Pierwszy kieliszek..
Drugi kieliszek..
...
Dziewiąty kieliszek
- Młody, ja już nie mogę - wybełkotał Emil.
- Pij, będzie ci lepiej - chłopak podsunął pod nos brata kolejny kieliszek
- Ale ja już nic nie widzę. A do domu trzeba wrócić. - mężczyzna, mimo dużej ilości wypitego alkoholu starał się 'trzeźwo" myśleć.
- Ja widzie. Ja pojadę! - wrzasnął Kacper na cało, pusty klub.
- Przepraszam panowie, ale powinniście już iść. - koło stolika stanął mężczyzna w średnim wieku.
 -Klienta pan wygania? - podniósł się 17-latek
- Kapi! pomóż mi - jęknął jego brat. Chłopak pomógł mu wstać i razem wyszli z baru. Podeszli do auta.
20-latek oparł głowę o maskę samochodu, a w kieszeni zaczął szukać kluczyków.
- łap - powiedział, lecz wcześniej je rzucił tak, że upadła na dach samochodu robiąc w nim małą dziurkę.
Chłopcy usiedli do auta.
- O kurwa. Ja nie mam prawa jazdy. - powiedział mało przytomny Kapcer
- A to nie szkodzi, masz moje - starszy brat wystawił papiery.
- Ale gdzie może być moje. - chłopcy zaczęli rozmyślać.
- Wiem! - wrzasnął 17-latek wystawiając palec do góry. - ja nie mam prawa jazdy.
- Aaa....
- No dobra. dajemy. - chłopak mocno przycisnął pedał gazu i ruszyli.
- Ale piękne słońce - przyznał 20-latek mimo, że miał zamknięte oczy w głowę między kolanami.
- Emilku.! - jedną ręką zaczął szturchać brata. - Emilku nie śpij!
- Nie śpie! - usiadł na prosto.
Kacper jechał coraz szybciej.
- Masz zielone! zaraz się zmieni dawaj dawaj - zaczął popędzać go brat. I niczym marionetka chłopak cisnął coraz mocniej. Na liczniku widniało już 120 km/h
Jechali małym miasteczkiem z ograniczoną prędkością 60 km na godzinę. Udało im się przejechać przez światła, lecz teraz czekała ich większa przeszkoda: zakręt. Nie dał im wygrać!
Całe miasto jak na rozkaz spojrzało się w jednym kierunku: na dom stojący przy zakręcie a na przestarzałych schodach zawieszona czerwone. luksusowe auto.  Nie nie wiedział, czy trzeba tam pobiec, czy lepiej udać, że się nie widziało ani nie słyszało. Wtem samochód zaczął trąbić a z domu wybiegła kobieta w średnim wieku w różowym szlafroku. Emil siedzący na miejscu kierowcy zdaje się, nie ogarnął co się stało, a Kacper -jakby się zawiesił - naciskał klakson śmiejąc się przy tym.
- matko najświętsza! - krzyknęła kobieta. - Heniek! Kurwa Heniek choć tu!
-  Czego chcesz, kobiet...o kurwa! - właściciel domu nie wierzył w to co widzi.
- Nic wam nie jest? - kobieta zajrzała do okna po stronie kierowcy.
- Nie nie. Pani tylko popchnie i my se pojedziemy. - uśmiechnął się Kacper
- Co robimy? - podeszła do męża
- Pchamy. - odpowiedział i zaczął pchać samochód. Po niecałej godzinie był już z powrotem na   ulicy i odjechał.
- Co się stało? - spytał Emil zaczynający chyba powoli trzeźwieć.
- lu lu lusterko się urwało. - odpowiedział jąkając się kierowca
- To wstąp tu, do biedronki. Dobre taśmy mają. - chłopak poprawił się na siedzeniu.
- Luzik.
gdy już mieli wjeżdżać na parking usłyszeli syrenę nadjeżdżającą z daleka.
Nie zastanawiając się długo, będąc na rogu ulicy Kacper zgasił auto i szybko usiadł na kolanach swojego brata. Po sekundzie otworzyły się drzwi od strony kierowcy.
- Dzień dobry panom. - funkcjonariusz zaczął miło
- A dzień dobry, dzień dobry - odpowiedział 17- latek udający, że nic się nie stało.
- Który z panów prowadził?
Policjant ni usłyszał odpowiedzi od wręcz nieprzytomnego Emila i jego brata siedzącego mu na kolanach i pogwizdującego. Mężczyzna odchrząknął chcąc powtórzyć to pytanie, lecz nagle odezwał się Kacper :
- Eh..gdzie ten kolega, który prowadził. - potrząsł głową
- Kolega prowadził? - policjant zmarszczył brwi.
- jak powiedziałem tak było. - odpowiedział chłopak
- A jak ten kolega się kolega nazywa?
- Marlenka! - jęknął Emil
- Kolega Marlenka mhmm... - powiedział pies zapisując coś w swoim notatniku.
Kacper położył nogę na kogę, a na kolanku zaplótł palce dłoni i zaczął kiwać głową na znak, że komisarz rozumie poprawnie.
- No coś długo tego kolegi - Marlenki nie ma.
- Noom. Nie ma. I nie wróci. - Emil zaczął płakać
- A to dlaczego? - spojrzał na niego mężczyzna
- Bo się suka rucha z moim przyjacielem.
- To smutne. - policjant skierował wzrok na bardziej, choć nie wiele, mądrzejszego Kacpra.
- Dobra chłopaki - zaczął. - Szkoda czasu. Mówicie który prowadził.
Bracia na raz odwrócili głowy i nawet im się nie myślało, by je odwrócić.
- Halo! - zawołał
Nadal zero reakcji.
- Czyli jedziemy na komisariat i 25 lat więzienia.
- O niee! To ja!  - 17-latek chciał wstać ale dach był za niski i uderzył się.
- Noo.. - uśmiechnął się strażnik. - A więc jak masz na imię.
- Kacper. Ale pan mnie nie zabiera. Ja mam 17 lat. Ja nie chce do więzienia. Je będę grzeczny. Obiecuje. - Zaczął płakać. Bracia płakali jeden bardziej od drugiego.
- Już dobrze. - powiedział policjant i pogłaskał każdego po ramieniu. - Wyjdźcie z auta.
Chłopcy to zrobili ale zaczęli głośniej płakać.
Emil: - Zdradziła mnie! A ja ją kochałem.
Kacper: - Nie zabierajcie mnie. - jego płacz przeradzał się w pisk. - Prosze nie.
Komisarz powoli prowadził ich do radiowozu, ale chcąc ich uspokoić zaczął mówić:
-Nie zamkniemy was. Pojedziemy do domu. Do waszej mamy i będzie dobrze. Tylko już nie płaczcie.
- Ale ona mnie zdradziła. - krzyknął Emil siedząc już w samochodzie policji.
- Mnie tez zdradziła. - Kacper zaczął płakać z drugiego powodu
- Ale ty nie masz dziewczyny.
- Ale chciałem mieeeeeeeeć.
Obydwoje bracia wybuchli płaczem.
- Zawieź ich do domu, bo mi już łeb wysiada a ja wezmę ich auto i spotkamy się na miejscu. - powiedział policjant  do swojego kolegi
- Ale czekaj ! - krzyknął - gdzie oni mieszkają?
Funkcjonariusz spojrzał na rozgoryczonych braci i odpowiedział:
- Życzę szczęścia


To moja ostatnia notka. Nie widzę sensu dalszego pisania.  Dziękuję, że ze mną byliście. Hej

 Pati